एजेन्सी । लियोनेल मेस्सीले जे गर्न सक्थे, क्रिस्टियानो रोनाल्डोले त्योभन्दा राम्रो गर्न सकेनन् ।
अर्जेन्टिनी खेलाडीले आफ्नो प्रतिभा कालातीत छ भन्ने संकेत गर्दै विश्वकपको सुरुवात गरेको एक दिनपछि, उनका महान प्रतिद्वन्द्वीले समयसँगै आफ्नो शक्ति घटेको देखाउने गरी सुरुवात गरे ।
अल्जेरियाविरुद्ध मेस्सीको ह्याट्रिकले उनलाई १६ विश्वकप गोल दिलाएको छ, जुन रोनाल्डोको संख्याभन्दा दोब्बर हो ।
अझ सान्दर्भिक कुरा त, यसले उमेर ढल्किँदै गएका दिग्गज खेलाडीको वरिपरि टोली निर्माण गर्ने अर्जेन्टिनाको नीतिलाई सही सावित गर्यो । यद्यपि, लगातार तेस्रो प्रतियोगितामा रोनाल्डोले पोर्चुगललाई पछाडि धकेल्ने खतरा देखिएको छ ।
प्रजातान्त्रिक गणतन्त्र कंगोसँगको बराबरीले १० जना खेलाडी र एउटा ‘मूर्ति’ भएको टोलीबाट विश्वकप जित्ने प्रयासका कठिनाइहरूलाई उजागर गर्यो ।
प्रतियोगिताका मुख्य दाबेदारमध्ये एकका लागि यो निकै खराब सुरुवात थियो । ह्युस्टन, उनीहरूलाई एउटा समस्या आइपर्यो । वा भनौँ, उनी नै समस्या थिए ।
रोनाल्डोको प्रभावहीनताले पोर्चुगललाई बराबरीमा रोकिन बाध्य बनायो, जसको अर्थ क्यान्सास सिटीमा हुने क्वार्टरफाइनलमा मेस्सीसँगको अन्तिम भेट नहुन सक्छ: यदि समूह विजेता बन्न असफल भएमा उनीहरूले अर्कै बाटो तय गर्नुपर्नेछ ।
रोनाल्डो छैटौँ पटक विश्वकपमा देखिए पनि, ६ वटैमा गोल गर्ने पहिलो खेलाडी बन्न अझै बाँकी छन् । उनी त्यसको नजिक पनि पुग्न सकेनन् ।
पोर्चुगलले ७५ प्रतिशत समय बल नियन्त्रणमा राखे पनि ‘एक्सजी’ (अपेक्षित गोल) मात्र ०.६९ हुनुले उनीहरूको स्ट्राइकरले बल नपाएको संकेत गर्न सक्छ। तर जब ती खेलाडीमा डिफेन्डरहरूलाई छक्याउने गति वा मुभमेन्टको अभाव हुन्छ, तब पोर्चुगलले एक जिद्दी टोलीलाई डि-बक्समा प्रभावहीन खेलाडीका साथ हराउने प्रयास गरिरहेको थियो ।
उनीहरूले विपक्षीको रक्षापंक्तिलाई दबाब दिन वा आफ्नो स्थानबाट बाहिर तान्न सकेनन् । यसको सट्टा, रोनाल्डो खेलको किनारमा मात्र उभिरहे । जब एउटा क्रसलाई हेडिङमार्फत गोलमा परिणत गरियो, जुन हेर्दा रोनाल्डोको सिग्नेचर गोल जस्तो देखिन्थ्यो, तर वास्तवमा गोलकर्ता होचा कदका मिडफिल्डर जोआओ नेभ्स थिए ।
ती अनुभवी खेलाडीले अन्ततः तीनवटा प्रहार गरे, तर कुनै पनि पोस्टको दिशामा थिएनन् । गोलकिपर लियोनेल म्पासीको परीक्षण गर्न नसक्नु बाहेक पोर्चुगलले अरू मूल्य पनि चुकाउनु पर्यो; रोनाल्डो विरुद्ध हाबी हुने अर्का ‘लियोनेल’ देखिए । आफ्नो पहिलो प्रहारमा ४१ वर्षीय रोनाल्डोले बललाई बाहिर फाले, तर उनले त्यो बल पछाडि खाली रहेका ब्रुनो फर्नान्डेजका लागि छाडिदिनुपर्थ्यो, जो स्पष्ट रूपमा आक्रोशित देखिएका थिए ।
रोनाल्डो पूरै खेलभर मैदानमै रहे । एक हिसाबले यसमा एउटा तर्क छ, जब टोलीलाई गोलको आवश्यकता हुन्छ, तब १४३ अन्तर्राष्ट्रिय गोल र व्यावसायिक फुटबलमा करिब १,००० गोलको कीर्तिमान बनाएका व्यक्तिलाई किन मैदानबाहिर निकाल्ने ? उनी मैदानमा यति कम चलेका थिए कि ४० वर्ष कटेको मानिस पनि थकित हुने अवस्था थिएन ।
तैपनि, यसले उनले विशेष प्राथमिकता पाउँछन् भन्ने छापलाई थप बलियो बनायो । अगाडिका तीनमध्ये दुई खेलाडीलाई प्रतिस्थापन गरियो, पहेंलो कार्ड पाएका बर्नार्डो सिल्भालाई हाफ-टाइममा र पेड्रो नेतोलाई ७० मिनेटपछि। जब गोन्कालो रामोस मैदान छिरे, तब भिटिन्हालाई बाहिर निकालियो । यो एउटा पुरानै शैली जस्तो देखियो ।
युरो २०२४ मा प्रशिक्षक रोबर्टो मार्टिनेजले रोनाल्डोलाई पाँच खेलमध्ये एउटामा मात्र मैदानबाट निकालेका थिए । कप्तान र प्रशिक्षक बीचको यो अनौठो साँठगाँठको अर्थ थियो कि निर्णयहरूले केवल अन्य खेलाडीहरूलाई मात्र असर गर्थ्यो ।
त्यसयता, रोनाल्डोले छनोट खेल, नेसन्स लिग र साउदी प्रो लिगमा गोल गरेका छन् । तैपनि त्यहाँ प्रति खेल औसत झण्डै एक गोल गर्ने क्षमता उच्च स्तरको अन्तर्राष्ट्रिय फुटबलमा फेरि अप्रासंगिक महसुस भयो ।
खेलको अन्त्यमा सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण संख्या रोनाल्डोको ९७३ करियर गोल थिएन, बरु उनले गोल गर्न नसकेका पछिल्ला ९ वटा मुख्य प्रतियोगिताका खेलहरू थिए ।
विश्वकप र युरोपेली च्याम्पियनसिपमा उनको गोलको खडेरी अब १० खेल अर्थात् ८०१ मिनेटसम्म लम्बिएको छ । मार्टिनेजले उनलाई टोलीबाट हटाउन वा प्रतिस्थापन गर्न यो खडेरी अझै कति लामो हुनुपर्ला भन्ने प्रश्न उठेको छ।
यद्यपि, यो कुरा स्वीकार्नुपर्छ कि पोर्चुगलसँग अहिले उच्च स्तरका सेन्टर फरवार्डहरूको अभाव छ, जहाँ रामोस अहिले पेरिस सेन्ट-जर्मेनमा बेन्चमै सीमित छन् ।
तर वैकल्पिक विङ्गरहरू राफायल लियो र फ्रान्सिस्को कोन्सेइसाओले कम्तीमा जोस र गति ल्याएका थिए र डिफेन्डरहरूलाई ड्रिबल गर्ने इच्छा देखाएका थिए।
फर्नान्डेज आफ्नो वरिपरि दौडिने खेलाडीहरू रुचाउँछन्, तर पोर्चुगलको सुरुवाती ११ मा सायद त्यस्ता खेलाडी निकै कम थिए । भिटिन्हा र नेभ्स उत्कृष्ट पासिङमा माहिर छन्, तर उनीहरूलाई पनि अगाडि गति भएका खेलाडीको साथ चाहिन्छ । सिल्भा छिटो तालमेल मिलाएर खेल्न मन पराउँछन् । के उनले रोनाल्डोसँग त्यसो गर्न सक्छन् ?
सायद, अन्तिम निष्कर्षमा भन्नुपर्दा, पोर्चुगलले त्यही उदारताको सजाय भोग्यो जसले उनीहरूलाई फाइदा पुर्याउने अपेक्षा गरिएको थियो ।
आयरल्यान्डविरुद्धको रातो कार्डका कारण रोनाल्डो यो खेलमा प्रतिबन्धित हुनुपर्ने थियो । फिफा र संयुक्त राज्य अमेरिका दुवैमा देखिएको चर्चित खेलाडीप्रतिको मोह नै सायद उनले निलम्बनबाट उन्मुक्ति पाउनुको वास्तविक कारण हुन सक्छ ।
तर यदि रोनाल्डो अयोग्य भइदिएको भए, पोर्चुगल उनबिनाको जीवन खोज्न, अर्को स्ट्राइकर वा खेल्ने अर्को तरिका अपनाउन बाध्य हुने थियो ।
कंगोले उत्कृष्ट खेल प्रदर्शन गरे पनि र निश्चित रूपमा केही भन्न असम्भव भए पनि, यो महसुस गर्न गाह्रो छैन कि यदि पोर्चुगल रोनाल्डो बिना खेलेको भए जित्ने थियो । र यसरी, युरो २०२४ मा जस्तै, उनीहरूले रोनाल्डोको अहंकारको वेदीमा सफलताको अर्को अवसर बलिदान दिने जोखिम उठाइरहेका छन् ।
(बेलायती पत्रिका इन्डिपेन्डेन्टमा प्रकाशित लेखको अनुवाद ।)
प्रतिक्रिया