म्याराडोनादेखि मेस्सीसम्म: ४० वर्षपछिको उही प्रेम कथा

एजेन्सी । ‘अचानक, मानौँ समय आफैँले दुई युगलाई एउटैमा समेटिदियो’, लियोनेल मेस्सीले ठ्याक्कै त्यस्तै प्रतिक्रिया दिए जसले ४० वर्षअघिको डिएगो म्याराडोनाको याद दिलायो ।

एउटा अमेरिकाको एट्लान्टा स्टेडियममा देखियो, अर्को मेक्सिकोमा ।

फिफा विश्वकप २०२६ को सेमिफाइनलमा इंग्ल्यान्डमाथि ऐतिहासिक जित हात पार्दै फाइनलमा स्थान पक्का गरेपछि हजारौँ अर्जेन्टिनी समर्थकहरूले गाए,’लियो मेस्सीको हात समात्दै, हामी सबै विजय यात्रामा निस्कँदैछौँ।’

बायाँ हातमा कप्तानको आर्मब्यान्ड बाँधेका र त्यही चिरपरिचित नीलो जर्सीमा सजिएका मेस्सीले अर्जेन्टिनाका अर्का महान् ‘नम्बर १०’ ले पहिले गरेको हाउभाउलाई पुनः दोहोर्‍याए ।

म्याराडोनाले त्यो हाउभाउ मैदानमा देखाएका थिए भने मेस्सीले टाउकोमा चोट लागेको गुनासो गरेलगत्तै लुगा फेर्ने कोठा (ड्रेसिङ रुम) मा देखाए।

मेस्सीले आफ्ना हातहरू प्यारापिटतर्फ उठाए, आफ्ना सहकर्मीहरूलाई औंल्याए र आफ्नो सन्देश स्पष्ट पारे- ‘सबैजना ! हामी सबै !’

मेस्सी: हामीले हाम्रो चरित्र देखायौँ

अर्जेन्टिनी कप्तानले एट्लान्टामा इंग्ल्यान्ड विरुद्धको सानदार सेमिफाइनल जितको बारेमा चर्चा गरे।

इंग्ल्यान्ड विरुद्धको खेलमा अर्जेन्टिनी फुटबलका सबै तन्तुहरू अन्ततः एकै ठाउँमा बुनिए । म्याराडोना र मेस्सीको एउटै मातृभूमि हुनु संयोग मात्र होइन भन्ने भावना पुनः जागृत भयो ।

धुलाम्य मैदान, पुराना जुत्ता, घाँसका झुप्पाहरू र जताततै उफ्रिरहेको बलका बीचमा सधैं एउटा ‘नम्बर १०’ जर्सी हुन्छ । त्यही नम्बरको वरिपरि खेल्ने एउटा शैलीको जन्म हुन्छ । इंग्ल्यान्ड विरुद्ध, म्याराडोनाले जस्तै पाँच डिफेन्डरलाई छलाउँदै गरेको दौड थिएन, न त मेस्सीको गोल नै थियो । तैपनि उनीसँग त्यही गर्व, त्यही दौडने जोस र जुनसुकै परिस्थितिमा पनि जर्सीका लागि सबै थोक अर्पण गर्ने चाहना थियो । केही फुटबलका धारणाहरू स्कोरलाइन, उमेर वा अवसरभन्दा माथि हुन्छन् ।

पहिलो हाफ मेस्सीका लागि निकै कठिन थियो । इंग्ल्यान्डको दबाबले गर्दा उनी संघर्ष गर्न बाध्य भए, भीडभाडका बीच खाली ठाउँ खोज्न, फाउल गराउन र कहिलेकाहीँ इलियट एण्डरसनसँगको प्रतिस्पर्धामा पछि पर्न बाध्य भए ।

इंग्ल्यान्डको गोल नहुन्जेलसम्म खेल अर्जेन्टिनी कप्तानका लागि उस्तै ढाँचामा चलिरहेको थियो । तर, स्कोरलाइन आफ्नो विरुद्धमा भएपछि लियोनेल स्कालोनीको टोलीले चरित्र देखायो ।

उनीहरू खेल जित्ने भोकका साथ अघि बढे । जुलियन अल्भारेजसँग साझेदारी गर्न लाउटारो मार्टिनेज मैदान छिरेपछि र धेरै खेलाडीहरूलाई अगाडि बढाएपछि, मेस्सीले इजिप्ट विरुद्धको खेलमा जस्तै दायाँ विङ्मा खाली ठाउँ पाए । त्यहाँबाट कप्तानको उत्कृष्ट प्रदर्शन बाहिर आयो र दुईवटा ‘असिस्ट’ सम्भव भए ।

एन्जो फर्नान्डेजका लागि गरिएको पहिलो असिस्ट हेर्दा सरल देखिए पनि, खुट्टाहरूको भीडका बीचबाट गरिएको त्यो फिनिसिङ पटक्कै सजिलो थिएन ।

दोस्रो असिस्टको वर्णन गर्न गाह्रो छ । मेस्सीले दुई विपक्षीलाई झुक्याए र सोही मुभमेन्टमा लाउटारो मार्टिनेज थोमस टुचेलका दुई सेन्टर-ब्याकको बीचमा र जोर्डन पिकफोर्डको अगाडि कहाँ आइपुग्छन् भन्ने कुराको सटीक अनुमान लगाए । पिकफोर्ड, जो केही क्षण अघिसम्म अपराजित देखिएका थिए ।

इंग्ल्यान्ड विरुद्धको खेलअघि म्याराडोनाको एउटा भिडियो भाइरल भएको थियो, जसमा एक पत्रकारले उनलाई युरोपेली टोलीलाई कसरी सामना गर्ने भनेर सोधेका थिए । उनको जवाफ दृढ थियो, ‘बललाई भुइँमै राख्ने, नियन्त्रणमा राख्ने, जसरी हामी अर्जेन्टिनीहरू सधैं खेल्दै आएका छौँ। विपक्षी इंग्ल्यान्ड भएकै कारण हामीले हाम्रो खेल्ने शैली बदल्न सक्दैनौँ।’

दोस्रो हाफमा मेस्सीले नेतृत्व गरे र एउटा साहसी तथा प्रतिभाशाली टोलीले उनलाई पछ्यायो । स्कालोनीको टोलीले आफ्नो खेलको लय फेला पार्‍यो र प्रतियोगितामा अहिलेसम्मकै उत्कृष्ट उचाइ हासिल गर्‍यो ।

इंग्ल्यान्ड रक्षात्मक रूपमा निकै पछि हटेको बेला, अर्जेन्टिनाले खाली ठाउँहरू फेला पार्‍यो । पहिलो टच, ड्रिबल र बक्सभित्रको आक्रमणले खेलमा भिन्नता ल्यायो । १-० को स्थितिमा गोलपोस्ट र थोरैको अन्तरले बराबरी हुनबाट रोकिरहेको थियो । जब उनीहरूले अन्ततः बराबरी गरे, अर्जेन्टिना अझ शक्तिशाली हुँदै गइरहेको महसुस भयो । कतारको फाइनलमा फ्रान्स र २०२६ को छनोटमा ब्राजिल विरुद्ध जस्तै, अर्जेन्टिनाले फेरि एकपटक आफूलाई अरूभन्दा फरक सावित गर्‍यो ।

स्कालोनी र उनको टोलीले प्रायः ‘अद्वितीय’ भनेर वर्णन गर्ने त्यो अंश हो: उनीहरूको ग्रासरुट संस्कार । लाउटारो मार्टिनेजले भने, ‘बुबाले मलाई पहिलो पटक जुत्ता किनिदिएको दिनदेखि नै मैले यो गोल गर्ने सपना देखेको थिएँ ।’

‘हामी अद्वितीय छौँ र यो अहंकार होइन । यो हृदयबाट आउँछ,’ खेलपछि आँसु पुछ्दै स्कालोनीले भने ।

अन्तिम सिट्ठी बजेपछि मेस्सीले उत्सव मनाउन समय लिए । उनले गीत गाए, आफ्ना साथीहरूलाई अँगालो हाले र भीडलाई आफूलाई मात्र होइन, सबैलाई सम्मान गर्न आग्रह गरे, किनकि यो जित सबैको थियो । त्यसपछि उनी एट्लान्टाको घाँसमा थचक्क बसे र त्यो क्षणको आनन्द लिए।

३९ वर्षको उमेरमा, उनी आफ्नो तेस्रो फिफा विश्वकप फाइनल खेल्न तयार छन् । उनले २०१४ मा ब्राजिलमा जर्मनीसँगको हारको पीडा र लुसेलमा फ्रान्सलाई हराएपछि पाएको मुक्ति दुवै अनुभव गरिसकेका छन्।

‘लगातार विश्वकपको फाइनलमा खेल्नु पागलपन जस्तै हो । यो समूह अविश्वसनीय छ । आज जब कठिन समय आयो, हामी फेरि प्रयासमा लाग्यौँ किनकि हामीले कहिल्यै विश्वास गर्न र प्रयास गर्न छोडेनौँ । हामीले हाम्रो फुटबलले नै यो सम्भव तुल्याएका हौँ । जब हामी पछि पर्‍यौँ, हामीले उनीहरूलाई दबाबमा राख्यौँ। हामी धेरै खुसी छौँ,’ मेस्सीले खेलपछि भने ।

अब स्पेन उनीहरूको पर्खाइमा छ, त्यो देश जहाँबाट मेस्सीको करियर सुरु भएको थियो । त्यहाँ मेस्सीले पहिले नै अद्वितीय बनिसकेको आफ्नो कथामा अर्को एउटा अध्याय लेख्ने प्रयास गर्नेछन् ।

फाइनलको नतिजा जेसुकै भए पनि, अर्जेन्टिनाले फेरि एकपटक देखाएको छ कि उनीहरूको सबैभन्दा ठूलो सम्पत्ति कुनै एक असाधारण खेलाडी मात्र होइन, बरु खेललाई महसुस गर्ने शैली हो । यो त्यही सूत्र हो जसले म्याराडोनालाई मेस्सीसँग जोड्छ, र यसको सुरुवात सधैं जस्तै धुलाम्य मैदानमा १० नम्बरको जर्सीको सपना देख्दै बल पछ्याइरहेको एउटा केटाबाट हुन्छ ।