इरानले दिनको ५० ड्रोन प्रहार गरेमा के हुनेछ अरबीहरूको हालत ?

एजेन्सी । अमेरिका र इजरायलले इरानमाथि आक्रमण गरी त्यहाँका सर्वोच्च नेता आयातोल्लाह अली खामेनेईको हत्या गरेपछि इरानले प्रत्याक्रमण थालेको छ ।

इरानले दोहोरो–मार्गदर्शन (डुअल–गाइडेन्स) ड्रोन रणनीति लागू गरेमा कतार, कुवेत र बहराइनको सैन्य र आर्थिक संवेदनशीलतामाथि अस्तित्वको संकट आउनेछ किनकि यी देशहरू इरानको तटीय रेखाबाट करिब ५०० किलोमिटरको दूरीमा छन् ।

डुअल–गाइडेन्स रणनीति अन्तर्गत १ हजार किलोमिटरको यात्राका लागि चीनको ग्लासनास/बेइदु उपग्रह नेभिगेसन र अन्तिम ५० किलोमिटरको प्रहारका लागि इनर्सियल गाइडेन्स प्रयोग गरिन्छ ।

यस विशिष्ट परिस्थितिमा सबैभन्दा खराब अवस्था सैन्य हार मात्र नभई राज्यको कार्यगत पतन हुनेछ ।

बेइदु र इनर्सियल गाइडेन्सको संयोजनले परम्परागत पश्चिमा सुरक्षा प्रणालीहरू विरुद्ध एउटा कवच सिर्जना गर्छ । बेइदुको प्रयोग गरेर यी ड्रोनहरूले खाडी क्षेत्रमा अमेरिकाले तैनाथ गरेको व्यापक जीपीएस–ज्यामिङ पूर्वाधारलाई छल्छन् ।

एकपटक ड्रोन इनर्सियल गाइडेन्समा मोडिएपछि यसले बाह्य संकेतहरू प्राप्त गर्न पूर्ण रूपमा बन्द गर्छ । यसले आन्तरिक सेन्सरहरू प्रयोग गरेर लक्ष्यसम्मको बाटो तय गर्छ । यस चरणमा इलेक्ट्रोनिक वारफेयर (सफ्ट–किल) व्यर्थ हुन्छ किनभने त्यहाँ जाम गर्न वा छल्नका लागि कुनै संकेत नै हुँदैन ।

साहेद ड्रोनहरू धेरैजसो लामो दूरीका रेडारहरूबाट बच्नका लागि निकै होचो उडान भर्छन् र प्रहार हुनुभन्दा केही क्षण अघि मात्र स्क्रिनमा देखिन्छन् जसले गर्दा भौतिक रूपमा खसाल्ने प्रक्रियाका लागि थोरै समय मात्र बाँकी रहन्छ ।

दैनिक ५० मध्ये आधा ड्रोनले मात्र यी तीन साना देशहरूमा प्रहार गरे भने अस्तव्यस्त हुनेछन् ।

कुवेत र दोहाका अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलमा भएका हालैका आक्रमणपछिको स्थिति जस्तै नागरिक उडानहरू बन्द हुनेछन् । यी देशहरू विश्वव्यापी ट्रान्जिट हब हुन् । एक हप्ताको बन्दले अर्बौंको नोक्सानी हुनुका साथै लाखौं यात्रुहरू अलपत्र पर्नेछन् ।

यी देशहरूको ८० प्रतिशतभन्दा बढी जनसंख्या विदेशीहरू छन् । दैनिक ड्रोन आक्रमणले पेशेवर कामदारहरूको सामूहिक पलायन निम्त्याउनेछ जसले सेवा र ऊर्जा क्षेत्रलाई ध्वस्त पार्नेछ ।

कतार र कुवेतमा प्राकृतिक ताजा पानी लगभग शून्य छ । तिनीहरू पूर्ण रूपमा ठूला जल शुद्धीकरण प्लान्टहरूमा भर पर्छन् । एउटै साहेद ड्रोनले पावर–ग्रिड नोड वा उच्च–दबाबको पम्प स्टेशनमा प्रहार गर्दा ४८ घण्टाभित्र लाखौं मानिस पानीविहीन हुन सक्छन् ।

यी राज्यहरूले तेल र ग्यास निर्यात गरे पनि तिनीहरूको आफ्नै आन्तरिक पावर ग्रिडहरू नाजुक छन् । ट्रान्सफर्मर फार्महरूमा हुने प्रहारले ५० डिग्री सेल्सियसको गर्मीमा व्यापक लोडसेडिङ निम्त्याउनेछ ।

अमेरिकाले २० हजार डलर पर्ने ड्रोनहरू रोक्न ५० लाख डलर पर्ने पेट्रियट मिसाइलहरू पर्याप्त मात्रामा उपलब्ध गराउन सकेन भने आफ्ना सैनिकहरूलाई अल–उदेदमा सीमित गर्न वा अझ सुरक्षित स्थानहरूमा फिर्ता लैजान बाध्य हुन सक्छ ।

पूर्ण विनाश वा तेहरानसँग छुट्टै शान्ति सम्झौता गर्ने विकल्पमध्ये एउटा रोज्नुपर्दा यी राजतन्त्रहरूले आफ्नो शासन बचाउन अमेरिकी सेनालाई देश निकाला गर्न बाध्य हुन सक्छन् जसले खाडीमा अमेरिकी सुरक्षा संरचनाको अन्त्य गर्नेछ ।

खामेनेईमाथिको प्रहारअघि नै ट्रम्पले आफ्ना सैनिकहरूलाई खतराबाट जोगाउन मध्यपूर्वबाट धेरैजसो अमेरिकी सेना फिर्ता गरिसकेका छन् । मूलतः, अरब देशहरूलाई आफ्नै भरमा छोडिएको छ जसका लागि उनीहरू तयार छैनन् किनकि उनीहरूको देशमा अमेरिकी सैन्य आधारहरू भएकाले अमेरिकाले रक्षा गर्नेछ भन्ने उनीहरूको बुझाइ थियो ।

यस परिदृश्यले ट्रम्पको राष्ट्रिय सुरक्षा रणनीति एउटा कल्पना मात्र हो भन्ने प्रमाणित गर्छ । तपाईंको शक्ति सस्तो र मूर्ख ड्रोनहरूबाट पराजित हुन सक्ने महँगो मिसाइलहरूमा आधारित छ भने तपाईं शक्तिमार्फत शान्ति प्राप्त गर्न सक्नुहुन्न ।

अमेरिकाले यी अरब देशहरूलाई उच्च–प्रविधियुक्त सैन्य सामग्रीहरू बेचेर सुरक्षाको झूटो आश्वासन दिएको छ जुन इरानले सिद्ध गरेको कम–प्रविधियुक्त तर धेरै संख्यामा गरिने थकाउने युद्ध (वार अफ एट्रिशन) विरुद्ध बेकार छन् ।