विश्वकप फाइनलमा किन निरीह बने मेस्सी ?

एजेन्सी । विश्वकप फुटबलको फाइनलमा अर्जेन्टिनासँग इतिहास दोहोर्‍याउने अवसर थियो ।

कप्तान लियोनेल मेस्सीको नेतृत्वमा लगातार दोस्रो पटक विश्वकप जित्ने सपना टोलीले देखेको थियो । मेस्सीका लागि पनि यो सम्भावित अन्तिम विश्वकप फाइनल भएकाले खेलको महत्व अझ ठूलो थियो । तर फाइनलमा स्पेनले अर्जेन्टिनालाई आफ्नो खेल खेल्नै दिएन ।

अतिरिक्त समयको ११६औँ मिनेटमा फेरान टोरेसले गरेको गोल नै खेलको निर्णय बन्यो । स्पेन १–० ले विजयी हुँदै विश्व च्याम्पियन बन्यो।

स्कोरमा अन्तर केवल एक गोलको थियो । तर खेल हेर्दा स्पेनले धेरै समय बल आफ्नो नियन्त्रणमा राख्यो भने अर्जेन्टिना सुरुदेखि नै दबाबमा देखियो ।

अन्तर्राष्ट्रिय सञ्चारमाध्यमहरूले पनि स्पेनको जितलाई उत्कृष्ट रणनीति र अर्जेन्टिनाको हारलाई खेल योजना सफल हुन नसकेको परिणामका रूपमा विश्लेषण गरेका छन् ।

फाइनलअघि अर्जेन्टिनाले निकै राम्रो यात्रा तय गरेको थियो। नकआउट चरणमा केप भर्डे, स्विट्जरल्यान्ड र इंग्ल्यान्डलाई हराउँदै टोली फाइनल पुगेको थियो । कठिन अवस्थामा पनि अर्जेन्टिनाले पुनरागमन गरेर जित निकाल्ने क्षमता देखाएको थियो । मेस्सी, एन्जो फर्नान्डेज, जुलियन अल्भारेज र रोड्रिगो डे पाउल टोलीका मुख्य खेलाडी थिए । तर फाइनलमा उनीहरू आफ्नो स्तरअनुसार खेल्न सकेनन्।

अर्जेन्टिनाको सबैभन्दा ठूलो कमजोरी मध्यपङ्क्तिमा देखियो। स्पेनले सुरुदेखि नै बल आफ्नो नियन्त्रणमा राख्यो। पेड्री, रोड्री र गाभीले लगातार पास खेल्दै अर्जेन्टिनाका खेलाडीलाई बल खोस्ने मौका नै दिएनन् । अर्जेन्टिनाले बल लिए पनि धेरै बेर आफ्नो नियन्त्रणमा राख्न सकेन । यसको असर मेस्सीको खेलमा पनि देखियो ।

विश्वकपभर विपक्षीलाई हैरान पारेका मेस्सीलाई स्पेनले विशेष रणनीति बनाएर रोकेको थियो ।

मेस्सीले बल पाएलगत्तै दुई वा तीन खेलाडीले उनलाई घेरा हाल्थे । अगाडि बढ्ने ठाउँ बन्द गरिन्थ्यो। त्यसैले उनले आफ्नो स्वाभाविक खेल देखाउन सकेनन् ।

अर्जेन्टिनाको अर्को कमजोरी आक्रमणमा विविधता नहुनु थियो ।

टोलीले प्रतियोगिताभर काउन्टर आक्रमणबाट धेरै गोल गरेको थियो। तर फाइनलमा त्यो रणनीति सफल भएन । जुलियन अल्भारेजलाई स्पेनका डिफेन्डरहरूले राम्रोसँग रोके । एन्जो फर्नान्डेज र म्याक एलिस्टरले पनि खुला रूपमा खेल्न पाएनन् ।

अर्जेन्टिनाले केही आक्रमण बनाए पनि अन्तिम पास मिलेन। राम्रो अवसर सिर्जना गर्न टोली सफल भएन।

खेल अगाडि बढ्दै जाँदा अर्जेन्टिनाका खेलाडीहरू झन् दबाबमा देखिए। सामान्यतया कठिन अवस्थामा राम्रो खेल्ने टोली यसपटक आफ्नो लयमै देखिएन ।

अर्कोतर्फ स्पेनले सुरुदेखि अन्त्यसम्म एउटै योजना अनुसार खेल्यो ।

स्पेनको सबैभन्दा ठूलो बलियो पक्ष सामूहिक खेल थियो। टोली कुनै एक खेलाडीमा भर परेको देखिएन। रक्षापङ्क्ति, मध्यपङ्क्ति र आक्रमण सबैले आफ्नो जिम्मेवारी राम्रोसँग पूरा गरे।

प्रशिक्षक लुइस डे ला फुएन्तेले खेलाडी परिवर्तन पनि सही समयमा गरे। बेन्चबाट मैदानमा आएका फेरान टोरेसले नै निर्णायक गोल गर्दै टोलीलाई विश्वकप जिताए ।

स्पेनको अर्को बलियो पक्ष उच्च प्रेसिङ थियो। अर्जेन्टिनाले आफ्नै हाफबाट सजिलै खेल सुरु गर्न पाएन। बल गुम्नेबित्तिकै स्पेनका खेलाडीहरूले दबाब सिर्जना गर्थे। यसले अर्जेन्टिनाको खेल बारम्बार बिग्रियो ।

स्पेनले बल आफ्नो नियन्त्रणमा राख्दै धैर्यका साथ खेल खेल्यो। खाली ठाउँ खोज्दै सही समयमा आक्रमण गर्‍यो। यही कारण अर्जेन्टिना धेरै समय रक्षामै सीमित भयो ।

यद्यपि अर्जेन्टिनाका गोलरक्षक एमिलियानो मार्टिनेजले केही उत्कृष्ट बचाउ गरे। उनले धेरै समय टोलीलाई खेलमा राखे। तर लगातारको दबाब अन्ततः थेग्न सकेनन् ।

खेलको अन्त्यतिर एन्जो फर्नान्डेज रातो कार्ड पाएपछि अर्जेन्टिना १० खेलाडीमा सीमित भयो। त्यसपछि स्पेनले थप दबाब बढायो। अतिरिक्त समयको ११६औँ मिनेटमा फेरान टोरेसले गरेको गोल नै विश्वकपको निर्णायक क्षण बन्यो।

फाइनलपछि धेरै विश्लेषकहरूको निष्कर्ष एउटै थियो-स्पेनले अर्जेन्टिनालाई आफ्नो शैलीमा खेल्नै दिएन ।

अर्जेन्टिनाको सबैभन्दा ठूलो शक्ति मेस्सीको सिर्जनशीलता, तीव्र काउन्टर आक्रमण र कठिन अवस्थामा पनि संयम कायम राख्ने क्षमता थियो । तर स्पेनले ती सबै पक्षलाई नियन्त्रण गर्‍यो। मेस्सीलाई स्वतन्त्र हुन दिएन, मध्यपङ्क्तिमा दबाब बनाइरह्यो र बलको नियन्त्रण आफ्नो पक्षमा राख्यो ।

त्यसैले यो फाइनल केवल एउटा गोलले तय भएको खेल थिएन। यो रणनीति, धैर्य, अनुशासन र सामूहिक खेलको जित थियो। अर्जेन्टिनासँग विश्वका उत्कृष्ट खेलाडी थिए, तर स्पेनले उत्कृष्ट टोलीका रूपमा खेल्यो ।

अन्ततः विश्वकपको सबैभन्दा ठूलो खेलमा व्यक्तिगत प्रतिभाभन्दा सामूहिक खेल बलियो सावित भयो। स्पेनले दोस्रो पटक विश्व च्याम्पियन बन्दै नयाँ पुस्ताको फुटबल शक्तिका रूपमा आफूलाई स्थापित गर्‍यो ।