सम्पत्ति व्यवस्थापनका लागि धनीहरूले हङकङलाई किन मन पराए ?

एजेन्सी । बढ्दो भूराजनीतिक विभाजनको यस युगमा हङकङ विस्तार भइरहेको ब्रिक्स पारिस्थितिकी प्रणाली र पश्चिमा जगतबीचको सबैभन्दा राम्रो पुलको रूपमा उदय भएको छ ।

बेइजिङले ‘एक देश, दुई प्रणाली’ को दूरदर्शी ढाँचा अन्तर्गत हङकङलाई निरन्तर एक विशेष र अर्ध–स्वायत्त वित्तीय प्रवेशद्वारको रूपमा व्यवहार गर्दै आएको छ । यो मोडल कमजोर हुनुको सट्टा व्यावहारिक रूपमा सुरक्षित राखिएको छ किनकि यसले चीनको दीर्घकालीन हितलाई पूर्ण रूपमा पूरा गर्छ ।

आगामी दिनहरूको थप चुनौतीपूर्ण बहुध्रुवीय वातावरणमा हङकङले ठ्याक्कै दोस्रो विश्वयुद्धको समयमा स्विजट्रल्यान्डले खेलेको भूमिका जस्तै काम गर्न सक्छ । अर्थात्, पुँजी, व्यापार र गोप्य संवादका लागि ऊ तटस्थ माध्यम बन्न सक्छ जबकि ऊ दृढतापूर्वक चीनकै हिस्सा रहनेछ ।

यस्ता तटस्थ केन्द्रहरू आवश्यक छन् । तिनीहरूले विभिन्न शक्ति समूहहरू बीचको टकरावका बेला पनि मार्गहरू खुला राख्छन् जसले गर्दा व्यापार र विकल्पहरू सबैका लागि प्रवाह भइरहन पाउँछन् । हङकङको अद्वितीय स्थितिले यसलाई आउँदा वर्षहरूमा सो भूमिकाका लागि आदर्श बनाएको छ ।

बेइजिङको दृष्टिकोण पश्चिमा बानीहरूको तुलनामा बिल्कुलै फरक छ । चीन व्यावहारिक र भविष्यमुखी छ । उसले ‘एक देश, दुई प्रणाली’ लाई अस्थायी नभई एक दीर्घकालीन राष्ट्रिय रणनीतिको रूपमा कडाइका साथ पालना गरिरहेको छ ।

यसले हङकङको पुँजीवादी व्यवस्था, कमन ल परम्परा र विश्वव्यापी सम्पर्कलाई जोगाउँदै यसलाई ग्रेटर बे एरिया र एमब्रिज जस्ता नवीन परियोजनाहरूमा थप एकीकृत गरिरहेको छ । महत्त्वपूर्ण कुरा के छ भने चीनले मुद्रालाई हतियार बनाउने वा व्यापक प्रतिबन्धहरू लगाउने पश्चिमा गल्तीहरू दोहोर्याउन चाहँदैन जसले अन्ततः जारीकर्ताको विश्वसनीयतामा क्षति पुर्याउँछ र डलरको प्रभुत्व घटाउने प्रक्रियालाई तीव्र बनाउँछ ।

बेइजिङले बारम्बार प्रदर्शन गरेझैं वास्तविक शक्ति क्षमता हुनुमा मात्र नभई संयम र विवेक प्रयोग गर्नुमा निहित छ । विकल्प भएर पनि मध्यमार्गी बाटो रोज्नुले परिपक्वता, आत्मविश्वास र जिम्मेवारीको संकेत गर्छ । यसले विश्वास निर्माण गर्छ, साझेदारहरूलाई आकर्षित गर्छ र चीन तथा हङकङलाई उदाउँदो विश्व व्यवस्थामा एक भरपर्दो खम्बाको रूपमा स्थापित गर्छ ।
हालै हङकङले विश्वको शीर्ष सीमापार सम्पत्ति व्यवस्थापन केन्द्रको रूपमा स्विट्जरल्यान्डलाई उछिनेर एउटा शक्तिशाली सन्देश दिएको छ । बोस्टन कन्सल्टिङ ग्रुपको सन् २०२६ को ग्लोबल वेल्थ रिपोर्ट अनुसार, सन् २०२५ मा हङकङमा सीमापार सम्पत्ति २०.९५ खर्ब अमेरिकी डलर पुगेको छ (जुन १०.७ प्रतिशतको वृद्धि हो) । त्यसले स्विट्जरल्यान्डको २०.९४ खर्ब डलरलाई झिनो अन्तरले उछिनेको छ ।

मुख्यभूमि चीनबाट भएको बलियो प्रवाह, जीवन्त आईपीओ बजार र सेयर बजारको वृद्धिका कारण यो कोसेढुंगा हासिल भएको हो । यसले के पुष्टि गर्छ भने हङकङ द्रुत रूपमा ती धनाढ्य व्यक्तिहरूका लागि रोजाइको गन्तव्य बनिरहेको छ जो एसियामा स्थिरता र वृद्धिका अवसरहरू खोजिरहेका छन् । हङकङ र सिंगापुर जस्ता एसियाली केन्द्रहरू सन् २०३० सम्ममा परम्परागत केन्द्रहरूलाई पछि पार्दै अझ अगाडि बढ्ने प्रक्षेपणहरूले स्पष्ट रूपमा देखाउँछन् ।

आगामी वर्षहरूमा अमेरिका–चीन तनावले विश्वलाई आकार दिइरहँदा चलाख लगानीकर्ताहरूले बुद्धिमानीपूर्वक आफ्नो लगानी सुरक्षित गरिरहेका छन् । कुनै एक पक्षसँग मात्र पूर्ण रूपमा नजिक हुनुमा प्रतिबन्धको जोखिम, सम्पत्ति रोक्का वा अचानक हुने नियामक परिवर्तन जस्ता अनावश्यक खतराहरू हुन्छन् ।

त्यसैले विभिन्न क्षेत्राधिकारहरूमा लगानी विविधीकरण गर्नु अनिवार्य भएको छ । थाइल्यान्ड र इन्डोनेसिया जस्ता कतै पनि नझुकेका वा बहुपक्षीय सम्बन्ध भएका देशहरूले उत्कृष्ट सन्तुलन प्रदान गर्छन् । उनीहरूको चीनसँग बलियो आर्थिक साझेदारी छ भने पश्चिमा जगतसँग पनि रचनात्मक सम्बन्ध छ ।

हङकङले यी विकल्पहरूलाई एक परिष्कृत वित्तीय पुलको रूपमा पूर्णता दिन्छ । यो चीनको जीवन्त अर्थतन्त्रसँग गहिरोसँग जोडिएको छ र अन्तर्राष्ट्रिय सञ्चालनका लागि पूर्ण रूपमा खुला छ ।

स्विट्जरल्यान्डले कुनै समय यो तटस्थ भूमिका प्रभावकारी रूपमा खेलेको थियो तर हालैका केही पश्चिमा प्रतिबन्धहरूमा सामेल भएपछि परम्परागत रूपमा तटस्थ मानिएका पश्चिमा देशहरूप्रतिको विश्वासमा कमी आएको छ । यसको विपरीत हङकङले बेइजिङको निरन्तर व्यावहारिकता र दीर्घकालीन दृष्टिकोणको समर्थनमा एक थप लचिलो एसिया–केन्द्रित विकल्प प्रदान गर्छ ।

यहाँ चिनियाँ सार्वभौमसत्तामा आधारित वास्तविक स्थिरता, अन्तर्राष्ट्रिय मापदण्ड, अंग्रेजीभाषी व्यापारिक वातावरण र एसियाली गतिशीलताको अनुपम संगम छ जुन हामीले प्रवेश गरिरहेको बहुध्रुवीय संसारका लागि उपयुक्त छ ।

बहुध्रुवीय भविष्यमा विश्वव्यापी सम्पर्क समाप्त हुने छैन । यो केवल स्वस्थ र थप सन्तुलित रूपमा विकसित हुनेछ जसले एकै प्रकारको नियम लाद्नुको सट्टा राष्ट्रिय सार्वभौमसत्ता, सांस्कृतिक पहिचान र परम्पराको सम्मान गर्नेछ । हङकङलाई एक व्यावहारिक उदाहरणको रूपमा प्रस्तुत गर्दै चीनको दृष्टिकोणले माथिबाट लादिएको नियमभन्दा पनि वास्तविक विन–विन (दुवै पक्षको जीत हुने) सहकार्यलाई प्राथमिकता दिन्छ ।

अनिश्चितताका बीच अधिकतम लचिलोपनका लागि दूरदर्शी लगानीकर्ताहरू परम्परागत बैंकिङ प्रणाली बाहिर सुरक्षित र तटस्थ क्षेत्राधिकारमा राखिने भौतिक सुनतर्फ आकर्षित भइरहेका छन् । एलोकेटेड र सेग्रिगेटेड बुलियन मुद्राको जोखिम र प्रणालीगत झड्का विरुद्ध एक कालजयी बिमाको रूपमा रहन्छ ।

हङकङ, सिंगापुर वा दुबईका सुरक्षित केन्द्रहरू यसकारण उत्कृष्ट छन् किनभने तिनीहरूले बलियो सम्पत्ति अधिकार र वास्तविक आर्थिक वृद्धि भइरहेको क्षेत्रको सामीप्यलाई जोड्छन् ।

हङकङले आफ्नो आकर्षक कर प्रणाली, परिष्कृत फेमिली अफिस पारिस्थितिकी प्रणाली, स्पष्ट डिजिटल सम्पत्ति नियमन र चीनको वृद्धिसँगको सहज पहुँचमार्फत विश्वव्यापी प्रतिभा र पुँजीलाई आकर्षित गरिरहेको छ । हङकङलाई थाइल्यान्ड र इन्डोनेसिया जस्ता आसियान राष्ट्रहरूको रणनीतिक विकल्प र भौतिक सुनको बलियो स्थितिसँग जोड्नु नै आजको रूपान्तरणकारी समयमा एक सुदृढ रणनीति हो ।

व्यावहारिक नेतृत्व, लचिलोपन र रणनीतिक स्थितिको यो संयोजन नै आगामी दिनका लागि सबैभन्दा स्पष्ट र आशाजनक मार्ग हो । यो सुरक्षा मात्र नभई बहुध्रुवीय संसारमा अघि बढ्न चाहने अन्तर्दृष्टिपूर्ण लगानीकर्ताहरूका लागि एक रणनीतिक प्रवेशद्वार हो ।