इरानको ड्रोनले बहराइनको नुनिलो पानी प्रशोधन केन्द्रमा गर्यो आक्रमण, हाहाकारको संकेत

एजेन्सी । इरानी ड्रोनले नुनिलो पानी प्रशोधन केन्द्रमा प्रहार गरेको बहराइनले पुष्टि गरेको छ । यसबाट भौतिक क्षति भएको छ तर आपूर्तिमा अवरोध आएको छैन र कोही हताहत भएका छैनन् ।

यो क्रम जारी रह्यो भने कोही हताहत नभएको कुरा सत्य रहने छैनन् ।

शनिबार इरानले अमेरिकामाथि केशम टापुको एउटा खानेपानी प्रशोधन केन्द्रमा प्रहार गरेको आरोप लगाउँदै ३० वटा गाउँको पानी आपूर्ति बन्द भएको दाबी गरेको थियो ।

विदेशमन्त्री अराग्चीले स्पष्ट शब्दमा लेखेका छन्, ‘यो नजिर अमेरिकाले बसालेको हो, इरानले होइन ।’ केशममा भएको भनिएको आक्रमणको कुनै स्वतन्त्र पुष्टि भएको छैन ।

तर, आइतबार बहराइनको आन्तरिक मन्त्रालयले इरानी ड्रोनले आफ्नो एउटा प्रशोधन केन्द्रमा भौतिक क्षति पुर्याएको पुष्टि गरेको छ । केशमको आरोप सही होस् वा नहोस्, यसले सुरु गरेको श्रृंखला भने वास्तविक छ । इरानले एउटा नजिरको सहारा लियो र त्यसै अनुसार काम गर्यो । अब खानेपानी पूर्वाधारहरू निशानामा परेका छन् ।

यो त्यो सीमा हो जुन पार गरिनु हुँदैनथ्यो । पानीको जोखिमको मामिलामा इरान मात्र नभई खाडी देशहरू पनि उत्तिकै असुरक्षित छन् । यो कसैको पनि हितमा छैन । यो एउटा यस्तो क्षेत्र हो जहाँ तनाव बढ्दा दुवै पक्षलाई विनाशबाहेक केही हात लाग्दैन ।

अरब प्रायद्वीपमा कुनै नदीहरू छैनन् । त्यहाँ प्राकृतिक ताजा पानी लगभग शून्य छ ।

विश्वका १० ठूला नुनिलो पानी प्रशोधन केन्द्रहरूमध्ये ८ वटा खाडीकै किनारमा अवस्थित छन् । कुवेतले आफ्नो पिउने पानीको ९० प्रतिशत हिस्सा प्रशोधनबाटै प्राप्त गर्छ । बहराइनको निर्भरता पनि उस्तै छ भने साउदी अरबको ७० प्रतिशत छ ।

खाडी क्षेत्रका १० करोड मानिसहरू त्यही पानी पिउँछन् जुन केही घण्टाअघि समुद्री पानी थियो र ठूला मशिनहरूद्वारा निरन्तर प्रशोधन गरिएको थियो । यी प्रशोधन केन्द्रहरू विद्युतीय ग्रिड र पाइपहरूसँग जोडिएका छन् जुन कुनै पनि सैन्य क्षेत्रका लागि सबैभन्दा सजिला लक्ष्य हुन् ।

इरान पनि सुरक्षित छैन । केशम टापु हर्मुज जलयोजकमा अवस्थित छ र त्यहाँ ताजा पानीको अर्को कुनै विकल्प छैन । इरानको आरोप प्रमाणित होस् वा नहोस्, यसले खानेपानी पूर्वाधारलाई यस युद्धको शब्दावली र कार्ययोजनामा समावेश गरिदिएको छ ।

बहराइनमा भएको आक्रमणले यो भाष्य कार्यमा परिणत भइसकेको प्रमाणित गर्छ । यो तेल भण्डार वा विमानस्थलमा हुने आक्रमणभन्दा फरक वर्गको विषय हो । तेल धन हो तर पानी जीवन हो ।

सन् १९९१ मा इराकले साउदी र कुवेती पानी प्रशोधन केन्द्रहरूलाई दूषित पार्न लाखौं ब्यारल कच्चा तेल खाडीमा बगाइदिएको थियो । त्यसको क्षतिपूर्ति गर्न वर्षौं लागेको थियो ।

सन् २०२६ मा पनि त्यस्तै जोखिम छ तर एउटा मुख्य भिन्नता छ । हर्मुज जलयोजक अहिले बन्द छ ।

आपतकालीन पानी बोक्ने ट्यांकरहरूले पनि बिमा सुविधा नपाउने समस्या भोग्नुपर्नेछ जसले गर्दा तेल ट्यांकरहरू रोकिएका छन् । वैकल्पिक आपूर्ति प्रणाली ती जलमार्गहरूमा निर्भर छ जुन अहिले सञ्चालनमा छैनन् ।

बहराइनले आजको आक्रमणबाट आपूर्तिमा कुनै अवरोध नभएको बताएको छ । रणनीतिक सञ्चयले देश अनुसार केही हप्तादेखि केही महिनासम्म धान्न सक्छ ।

तर, तत्कालको खतरा भोलि नै हुने पानीको संकट होइन । तत्कालको खतरा त दशकौंदेखिको मान्यता तोडिनु हो ।

यस युद्धको पहिलो आठ दिनसम्म खाडीका कुनै पनि प्रशोधन केन्द्रमा जानाजानी आक्रमण भएको पुष्टि भएको थिएन । अब त्यो संयम समाप्त भएको छ ।

३१ वटा स्वायत्त आईआरजीसी प्रान्तीय कमान्डहरू अहिले यस्तो सिद्धान्तमा चलिरहेका छन् जहाँ लक्ष्य छनोट गर्ने केन्द्रीय नियन्त्रण खामेनेईको मृत्युसँगै समाप्त भइसकेको छ ।

लगाम समात्ने हात अब रहेन । खानेपानी केन्द्रहरू अब निशानाको सूचीमा परेका छन् । र ती विना बाँच्न नसक्ने १० करोड मानिसहरू अहिले तनाव वृद्धिको यो परिणामभित्र बाँचिरहेका छन् ।