एजेन्सी । अमेरिकी सरकारकी महान्यायाधिवक्ता पाम बोन्डीलाई राष्ट्रपति डोनल्ड ट्रम्पले बिहीबार आकस्मिक रूपमा पदबाट हटाएपछि वाशिङटनमा पुरानो प्रश्न फेरि ब्युँतिएको छ , ट्रम्पले किन आफ्नै ए–टिम (मुख्य टोली) का सदस्यहरूलाई बारम्बार गुमाइरहन्छन् ?
बोन्डीको बर्खास्तीले एउटा तीतो यथार्थलाई उजागर गरेको छ जसको सामना ट्रम्पका दर्जनौं वफादारहरूले गरिसकेका छन् । ट्रम्पको टोलीमा टिकिरहन जतिसुकै ठूलो वफादारी पनि पर्याप्त हुँदैन ।
ट्रम्पकी लामो समयदेखिकी मित्र र उनका राजनीतिक विरोधीहरूलाई कानुनी कारबाहीको दायरामा ल्याउने प्रयासको केन्द्रमा रहेकी बोन्डीले अन्ततः ट्रम्पलाई सन्तुष्ट पार्न सकिनन् । गत महिना गृह सुरक्षा सचिव क्रिस्टी नोएमलाई हटाएपछि बोन्डीको यो बहिर्गमनले अब एफबीआई प्रमुख कास पटेल र राष्ट्रिय गुप्तचर निर्देशक तुल्सी ग्याबर्डको पालो हुन सक्ने अड्कलबाजी सुरु गराएको छ ।
जेफ्री एप्स्टीन फाइलहरूको विवाद र ट्रम्पका विरोधीहरूमाथि कानुनी कारबाही चलाउने प्रयासहरू सफल हुन नसकेपछि बोन्डीको बर्खास्ती भएको हो । ट्रम्पको लागि अटुट वफादारी एक महत्त्वपूर्ण मापदण्ड भए पनि उनको नजिकको घेरामा यो जागिरको सुरक्षाको ग्यारेन्टी होइन भन्ने कुरा बोन्डीको बहिर्गमनले प्रमाणित गरेको छ ।
ट्रम्प सत्तामा फर्किएदेखि संघीय सरकारलाई पुनःसंरचना गर्ने प्रयासमा बोन्डी सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण पात्र थिइन् । उनको बहिर्गमनले ट्रम्पको कार्यसम्पादनप्रतिको असन्तुष्टि मात्र नभई आफ्ना मुख्य वफादारहरूलाई समेत फेरबदल गर्ने उनको प्रवृत्तिलाई देखाउँछ ।
अमेरिकी सञ्चारमाध्यमहरूका अनुसार, पटेल र ग्याबर्ड जस्ता कट्टर वैचारिक सहयोगीहरूलाई पनि हटाइयो भने ट्रम्पको दोस्रो कार्यकाल पनि उनको पहिलो कार्यकालजस्तै उच्च अस्थिरतातर्फ मोडिने निश्चित छ ।
यो परिवर्तन विशेषगरी उल्लेखनीय छ किनभने सन् २०२५ को अधिकांश समय ट्रम्पको भित्री घेरा स्थिर देखिएको थियो । उनका क्याबिनेट सदस्यहरू बैठकमा ट्रम्पको प्रशंसा गर्न प्रतिस्पर्धा गर्थे जसलाई व्यक्तिगत वफादारीमा आधारित ए–टिम मानिएको थियो ।
र, सिनेटमा कडा प्रतिस्पर्धाका बीच अनुमोदन भएका पिट हेगसेथ, ग्याबर्ड र रोबर्ट एफ केनेडी जुनियर जस्ता अधिकारीहरूलाई हटाउँदा हुने राजनीतिक लागतले ट्रम्पलाई केही समय संयमित बनाएको थियो । बोन्डीको बर्खास्तीले त्यो संयमको सीमा सकिएको संकेत गर्छ ।
ट्रम्पको पहिलो राष्ट्रपतीय कार्यकाल आधुनिक अमेरिकी इतिहासमै सबैभन्दा बढी कर्मचारी फेरबदल हुने कार्यकालका रूपमा चिनिन्छ । सन् २०१८ को ब्रुकिङ्स इन्स्टिच्युसनको अध्ययन अनुसार, उनको कार्यकालमा कर्मचारी फेरिने दर बराक ओबामाको भन्दा तेब्बर र रोनाल्ड रेगनको भन्दा झन्डै दोब्बर थियो ।
उनको शासनकालको पहिलो १४ महिनामै क्याबिनेट स्तरका अधिकारीहरू फेरिने दर एक शताब्दी यताकै उच्च थियो ।
ट्रम्पले संस्थागत मान्यताभन्दा व्यक्तिगत वफादारीलाई प्राथमिकता दिनु यसको मुख्य कारण हो । ट्रम्पको सार्वजनिक अडानसँग असहमत हुने वा फरक मत राख्ने अधिकारीहरू तुरुन्तै बर्खास्तगीमा पर्छन् ।
तर, वफादारीले मात्रै पनि बचाउन सक्दैन । कार्यसम्पादन र व्यक्तिगत केमिस्ट्री पनि उत्तिकै निर्णायक हुन्छन् । ट्रम्पको व्यवस्थापन शैलीलाई अक्सर कर्पोरेट वा रियालिटी टेलिभिजन मोडलसँग तुलना गरिन्छ जहाँ उनी आफ्ना सहयोगीहरूबीच आन्तरिक प्रतिस्पर्धालाई प्रोत्साहन गर्छन् । यसले गर्दा कतिपयको उदय तीव्र हुन्छ भने पतन पनि उत्तिकै छिटो हुन्छ ।
साथै, प्रत्यक्ष नियन्त्रण गर्ने ट्रम्पको चाहना र संस्थागत सल्लाहप्रतिको अविश्वासले गर्दा नीतिगत मतभेदहरू छिट्टै व्यक्तिगत टकरावमा परिणत हुन्छन् ।
पाम बोन्डीको बहिर्गमनले ट्रम्पको नेतृत्व शैलीको एउटा परिभाषित विशेषतालाई फेरि सतहमा ल्याएको छ । उनी आफूले विश्वास गरेका व्यक्तिहरूलाई उच्च ओहोदामा पुर्याउँछन् तर अपेक्षा बदलिने बित्तिकै वा तनाव उत्पन्न हुने बित्तिकै उनीहरूलाई हटाउन हिचकिचाउँदैनन् ।
यो अस्थिरता संयोग मात्र होइन, बरु वफादारी, प्रदर्शनको दबाब र व्यक्तिगत नियन्त्रणको मिश्रणबाट बनेको ट्रम्पको नेतृत्व शैलीको परिणाम हो ।
प्रतिक्रिया